Als de pijn op je lijf staat

Geschreven door

Een tijd geleden was het 1 maart. Complimentendag in België, maar veel minder bekend is het ook self-injury awareness day.  Zelfverwonding, voor velen toch nog een eng woord en een onderwerp om uit de weg te gaan. Dat snap ik, want op zich is het best raar als je er over nadenkt. Maar door dingen uit de weg te gaan, groeit het gewoon verder achter de schermen. Mensen die aan zelfbeschadiging doen, ervaren soms intense innerlijke pijn, of voelen misschien juist niet veel meer. Het is een vorm van destructieve coping (= omgaan met emoties, gedachten, etc...) die mensen om verschillende redenen kunnen toepassen. Ik strijd er al jaren mee en heb al ontzettend veel redenen gehad. Van te veel voelen tot niet meer voelen tot intense zelfhaat. Wat ik daarover kan zeggen, is dat het het enkel erger maakt. Zelfverwonding is een hel en het gaat tot niets goeds leiden.

Maar ja, wat als het al gebeurd is en het nu op je lijf staat. Want ik ben ondertussen wel gestopt, maar na enkele jaren heeft het sporen nagelaten. Het is niet nieuw dat er een stigma is rond psychische problemen en hoewel we problemen als angst en depressie bespreekbaar proberen te maken (en er nog heel wat andere psychische problematieken zijn om bespreekbaar te maken) wordt er naar mijn idee niet heel veel gesproken over zelfverwonding en dan nog vooral wat met de mogelijke gevolgen.

Want ja, kijk, het is niet mooi, maar moet ik me voor eeuwig verbergen omdat er periodes in mijn leven zijn geweest waarop ik het écht niet meer kon en ik geen enkele andere manier van ontsnappen vond? (lees: ontsnappen is gewoon niet de way to go). Nee. Echt gewoon 1 grote ‘Nee’. Het is anders en het kan confronterend zijn, misschien zet het je tot nadenken, misschien vind je het lelijk, misschien wil je niet dat het iemand beïnvloedt. Dat snap ik. Maar het is ook niet oké om te verwachten dat iemand zich voor eeuwig verstopt, zeker als ruimte kunnen en leren opnemen zo belangrijk is. Ondertussen oefen ik af en toe met littekens bloot te laten. Want zo voelt het ook: bloot. Met de pijn op je lijf. Ik houd wel rekening met in welke situaties ik dat doe en met welke doelgroepen ik in contact kom. Want ook dat is belangrijk. Ik probeer voorbereid te zijn op vragen die mogelijks komen, ook al hoop ik meestal dat mensen het gewoon zien, weten wat het is en het laten voor wat het is. Want het zijn littekens, de pijn is voor een deel al voorbij. En wat er op mijn lichaam staat is eigenlijk niemands zaak buiten die van mij.

Bij deze dus, neem ik wat ruimte op en hopelijk wat stigma mee.

Meer in deze categorie: « We hebben allemaal een verhaal

Ook jij kan ons je herstelverhaal of blog doorsturen op info@verwonderd.be.